باید عرض کنم که خوانندش همونی بود که شب های تهران رو می خوند نه امید بود نه سپنتا...!

البته صداش خیلی شبیه سپنتا بود من که تا رسیدم شروع کردم به گریه کرن!! هاهاهاهاها

کلا نمی تونم احساساتمو کنترل کنم!

یه فضای خیلی صمیمی و نسبتا کوچولو بود...

آخی دلم هوای اون شبو کرد خیلی شب خوبی بود...

شایا که وقتی پیانو می زد اصلاانگار رفته فضا خیلی با احساس بود...

طاها هم که نگو از بس که این بشر شوخی کرد ما خندیدیم

بعد از هر آهنگی که می خوند می گفت " فکر نکنید که...!"

وااااای من دوباره کنسرت می خوام چقدر قبلش دیر گذشتا ولی کنسرت که رفتیم انگار یه ربعه تموم شد!!

آخرش که داشتیم میومدیم من رفتم جلو از هولم اصلا نفهمیدم چی شد شایا که اومد گفتم سلام علیکم !!!

اونم انگار خجالت کشیده بود گفت سلام...

چه قدر ساده بودن همشون، خداااا اصلا توی عکساشون یه آدمای دیگن...

 هر وقت اجرا داشتن بهتون می گم...

من به این جمله خیلی اعتقاد دارم

"ناگهان چه زود دیر می شود..."

راستی آلبوم جدید و کاملا مجازشون به نام شب های با تو بودن در راهه

جون من وقتی اومد برید بخرین ...